_
_
_
_
Reportaje:Luces

A última banda bravú

Ruxe-Ruxe rematan a xira do seu sexto disco e entran de novo en estudio

"Díxose de nós que eramos o último grupo bravú, pero non o sei, depende". Tarde demais para o bravú, a banda formouse en 1996 e o primeiro disco data de 1999, e cedo demais para a explosión de Internet, Ruxe-Ruxe naceron no ronsel dos Diplomáticos de Monte-Alto e tamén miraron cara a "The Clash e The Pogues". "Se ser bravú é cantar en galego e ser de aldea e falar das cousas da aldea", explícase o cantante, guitarra e compositor Vituco Neira, "somos bravú. Para nós non é negativo". Ruxe-Ruxe pechou o mes pasado, no 20º aniversario de Galiza Nova, os trinta concertos de presentación de Xigante. Agora preparan a entrada en estudio para gravar as doce cancións que formarán o seu sétimo disco.

"Xigante foi un disco lento, de medios tempos; o novo vai ser moi punk, temas rápidos e punk", relata Vituco Neira, "e con aires de música tradicional". Pero unha tradición, a que lles interesa aos Ruxe, que non ten que ver "co que se entende por folk": "A banda evolucionou cara a un son máis brusco, máis duro, e no disco que gravaremos a comezos do ano que vén queremos crueza". Para Vituco Neira, frontman dunha banda que conta sete membros, a madureza dun proxecto musical mídese a través da clareza: "Cada vez temos máis claro o que queremos, e que facer para conseguilo".

Mais a historia de Ruxe-Ruxe arrinca na maneira punk de facer as cousas. E contra 1996 nunha aldea do extrarradio compostelán, Aríns. "O punk foi a grande escusa", di, "decatarse de que non é preciso saber tocar para facer unha banda". E engade: "As grandes cancións do rock&roll só necesitan máis de dous ou tres acordes, unha linguaxe doada". Para o máis semellante a unha orquestra neobravú que opera a día de hoxe en Galicia, amais de "espírito punk", precisou de catro amigos de instituto, os catro que aínda seguen a pé de palco: Xaco Barona, Xan Rico, Jimmy e o propio Neira.

"No grupo hai unha gaita porque entre os amigotes que fixemos o grupo había un gaiteiro, Xaco", lembra Neira. Nunha aparición na Serra de Outes o mesmo ano da fundación e coa Ruxe ruxe maketa, rexistrada por Piti Sanz, comezou a historia "dun grupo de xente que estaba facendo a vida; logo vén o traballo, as mozas e os mozos, os fillos, e todo cambia". Seis ou sete músicos foron, a dicir de Neira, vítimas desas circunstancias nunha formación que non atinxiu a profesionalidade. "Pero isto dá moitas satisfaccións", e esmiúza, divertido: "O ano pasado convidáronos tocar ás Azores, unha semana a gastos pagos".

E certo éxito de vendas: máis de 4.000 discos colocados d'A terra dos conventos (2002) e de Fervendo (2004) sitúan a Ruxe-Ruxe -canda os cerdeirenses Zënzar, o máis prolífico do rock en galego- na primeira división comercial. "Pero estou a prol da piratería e de descargar discos", admite. "Ao final, a música sobrevivirá na súa maneira máis orgánica, un músico tocando".

Lo que más afecta es lo que sucede más cerca. Para no perderte nada, suscríbete.
SIGUE LEYENDO

Archivado En

Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS
_
_