Análisis:ANÁLISE | Luces
Análisis
Exposición didáctica de ideas, conjeturas o hipótesis, a partir de unos hechos de actualidad comprobados —no necesariamente del día— que se reflejan en el propio texto. Excluye los juicios de valor y se aproxima más al género de opinión, pero se diferencia de él en que no juzga ni pronostica, sino que sólo formula hipótesis, ofrece explicaciones argumentadas y pone en relación datos dispersos

Sabendo que hai un drama elaborado

Que facía Ela mentres ti escribías? O mesmo poema de amor e enfermidade, cortando os versos cunha navalla repetida, case co mesmo ritmo. Na miña película Ela da un golpe cun martelo dentro da túa cabeza, conta dous, da outro e prodúcese o salto de liña. A veces non. A veces rebélaste. Valente. Celan. Bernhard. Os sulcos vermellos de todo o que escribiches. Como explicar que se incendiaban o corpo e o que el podería. Que afogaba Londres e vivías xunto ao río. Construías o poema para amarrar verdade? "A néboa en Monforte fumadora de opio / é a nai de siluetas furtivas". Que querías das palabras? "A exactitude da casa que queimas".

Os primeiros sonme diferentes. Alan?s psychedelic breakfast: "Porque / no ritmo das campás ¿será inútil reflexarse?". Abro o libro que non chegaches a ver e titularon Poemas para unha loia e a cabeza inventa acenos previos a que poses, con esa cara chupada e sen mirar de fronte, para Vari Caramés. Foi moita a atrocity exhibition? "Todos quixeran ver despois da orxía / se o que levo gardado é un pensamento / enfiado en agullas de ironía".

Nomear o mal serve para mantelo a raia? "Nunca perdín esa necesidade de sentirme molesto e radical"

Souben dalgunha xente da que andaba contigo, da que non sae nin escribe na prensa. Eran imaxes nunha pantalla. Pensei en que falaban deles a propósito de ti. Foi un día na Casa da Atochas, un centro social autoxestionado que resiste na Coruña. Foi nas Letras de 2009, as de Ramón Piñeiro, e lembro que se falou de se che dedicarían o día a ti ou non e de se estaría ben ou non. Non lembro qué dixemos. Estiveches nalgunha casa ocupada en Berlín? "Kreuzberg con fame de Kebab paseando libres / á sombra do Muro coira vodka e Pogo / demolición alternativa en revolta eficaz / O cheiro acedo de suor a sono ferroviario ás cinco / da mañá / con frías de dúas noites e dous días en mono de metal".

Hai pouco escoitei a túa voz. Nunha entrevista no Diario Cultural da Radio Galega antes de morrer en 1996. Ese falar sen présa, as pausas que dan quentura e nó no estómago ao mesmo tempo. A calma cando dis saír vivo aproveitando calquera minuto da vida. Os xornais trazan a túa biografía e sorpréndome matinando se podías ver un filme sen pensar cómo quedaría dobrado ao galego. Reléote e contra a morte veñen as preguntas. Estampaches algún coche? As patacas non sabían como antes? Todo amor é inútil? Nomear o mal serve para mantelo a raia? "Nunca perdín despois de tantos anos esa necesidade de sentirme sempre molesto e radical".

Segue xirando a roda hidráulica da cíclica historia universal da infamia. A Unión Europea da cobertura a vixilancia e recolección sistemática de datos persoais de calquera cidadán sospeitoso de experimentar un proceso de radicalización. Lendo o último texto que publicaches, esa intención de irlle á raíz ao desacougo, esa Modesta proposta a reunciar a facer xirar a roda... pregunto se algunha vez te soubeches na liña de fronte. A ti que che dixeron poeta punk ou escritor de culto. Ti que gustabas da gratuidade da beleza. Seguiches a Eric Rohmer. Escribiches mil veces a palabra amor. De que parte estás? "Obrigado a loitar polo evidente / cunha serea furia / antiga e sabia".

O último libro de Xiana Arias Rego, poeta e xornalista, é Acusación (Galaxia, 2009)

Archivado En

Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS
Logo elpais

Ya no dispones de más artículos gratis este mes

Suscríbete para seguir leyendo

Descubre las promociones disponibles

Suscríbete

Ya tengo una suscripción