Luces

Hanom Ausse, 'post rock' e carpinteiría desde Catoira

O anonimato no pop, símbolo de pureza en mercados avanzados, vaise puíndo segundo a demanda. Unha carreira como a do británico Lawrence Hayward (Felt, Denim), por exemplo, séguese alimentando da falta de imaxe. Desde Catoira, Hanom Ausse ripou cara e nome. Nada de identificacións políticas. "Hai algo máis horrible que poñer a foto na portada, como unha imaxe de marca?", pregúntase o responsable do proxecto, 36 anos, carpinteiro de profesión e defensor do ideal underground "do perfecto descoñecido".

Tras dous EPs editados en 2006, o primeiro longo de Hanom Ausse, Metembistte, tamén no netlabel da Regueifa Plataforma -pódese descargar de balde-, responde ao clixé da música non producida en Galicia ata agora. Nove temas sen voz onde ecoan desde os Cure atmosféricos de Seventeen seconds ata Low ou DJ Shadow. O traballo dun esteta. De poñerlle nome, habería que falar do amortizado post rock, pero el prefire "rock instrumental".

"Non vexo risco no pop. Quizais pesa a falta de narrativa, ou de cantantes"

Feito na casa: "Un PC, unha guitarra Epiphone de segunda man, un baixo Squire e unha acústica Ibañez, todo pasado por un pedal dixital barateiro. Non hai máis á parte dun software de edición, máis ou menos o mesmo que se usa para harcore techno e chunda chunda". En cancións como Todo estará ben por sempre, non é? ou Mala vida calíbrase a importancia de Suicide, incluso refugallos do trip-hop, pero a el dálle a risa. "Eu medrei co pop británico dos 80 ata o cambio de década, onde se abriron camiños que nin sequera podía imaxinar. O slowcore marcou un antes e un despois, sen dúbida. Pasei da experimentación ambient insoportable a facer algo máis organizado". En Metembistte os instrumentos soan "máis desenvolvidos". "Intento librarme do loop porque é un recurso fácil, debo avanzar".

O directo, ou as voces, non son negociables. "Nunca pensei en levalo ao vivo, e por iso non reparo en facer capas de ruído ou ambientes; é máis, adoito esquezo rapidamente as notas que empreguei nunha canción, e iso dificultaría un chisco o directo". Fuxir da narrativa tampouco é unha escolla semántica: "Non creo que teña voz para cantar, ese é o motivo".

Falando das voces, acábase falando de pop. "Non vexo risco, tampouco no pop estatal, e sobra mimetismo... Quizais pesa a falta de narrativa, ou será que simplemente non hai cantantes á altura". Estáse indo canda a xente na divulgación da electrónica? "Non sei de ningún Fennesz galego, nin replicantes de Mouse on Mars". A música galega é algo máis amplo: "Interésanme os grupos que amosan actitude punk, facendo da precariedade instrumental un orgullo. Hai un caldo no lume que ten que ferver". Nesa escena opina que Drenching Haze, Noise Project e o resto dos semifinalistas do Proxecto Demo 2009 -Franc3s, The e Telephone Rouges- "darán que falar".

Lo que más afecta es lo que sucede más cerca. Para no perderte nada, suscríbete.
Suscríbete

Como vivir da música non se contempla, Hanom Ausse fala dela no seu blog ruidodemusas. Seguirá traballando, pero -remarca- "iso non é cool de seu". "O cantante de Lambchop colocaba tarimas e deixou o choio cos xeonllos desfeitos. E Bustamente era albanel. É iso cool?".

Archivado En

Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS