BOTELLA AO MAR | LUCES
Columna
Artículos estrictamente de opinión que responden al estilo propio del autor. Estos textos de opinión han de basarse en datos verificados y ser respetuosos con las personas aunque se critiquen sus actos. Todas las columnas de opinión de personas ajenas a la Redacción de EL PAÍS llevarán, tras la última línea, un pie de autor —por conocido que éste sea— donde se indique el cargo, título, militancia política (en su caso) u ocupación principal, o la que esté o estuvo relacionada con el tema abordado

Estranxeiros, sacauntos, barbas

SER ESTRANXEIRO. A un pódeselle aparecer o desexo de ser estranxeiro. A todo país, a todos, a todo. Estranxeiro sen máis.

A IDENTIDADE PERSOAL HOXE é volúbel, lábil, mutante. En tránsito. Vivimos cambiando de máscara sucesiva e constantemente (E que ou quen hai tras a última máscara?).

ESA MULLER que coida no fillo con síndrome de Down, neno que ha medrar e ser home. Iso sí que é coñecer o que é a vida. En comparanza, as nosas queixas por tanta inxustiza e tanta andrómena e máis non sei canta opresión e todo iso son parvadas.

NA PARAXE DO BUS conversan unha avoa e máis unha nai. Agardan que chegue a crianza no bus escolar. A nai relátalle, en castelán, á avoa o rapto de meniños. A avoa pregúntalle, en galego, "ai, e para que quererán esas criaturas?" A filla contesta, "para tráfico de órganos, para abusar de ellos..." (Hai pena e susto na avoa. No relato da nai hai indiferencia. Se non compracencia. É ben curioso.)

O MUNDO NON CAMBIA TANTO, a humanidade cóntase a si mesma desde sempre contos de meniños perdidos: Carapuchiña vermella, o Frautista de Hamelin, Hansel e Gretel (se mo permiten, A Sombra cazadora)...

MAIS OS CONTOS SON CERTOS...

O INTELIXENTE QUE É O BORGES. Un esquéceo ás veces, non podemos lembrar todo todo o tempo (Ai, agora que lembro, precisamente iso é o que conta un conto do Borges. Esquecérao xa. E é que non podemos lembrar todo todo o tempo. Ai, esquecera que isto xa o dixera. En fin, deixémolo estar e voltemos co Borges).

E ESCRIBÍN QUE BORGES "É" LISTO e non que "era" listo, e iso que morreu. Escribín ben? Depende. Morrer, el morreu; iso xa non depende. Agora que cando dicimos dun autor morto realmente dicimos da obra, e así Borges "é", segue a ser, intelixente. Tanto como o é a súa obra. Ollen se non:

"ES COMO ESTAR AFEITADO O NO ESTAR AFEITADO, ¿NO? Cuando uno no está afeitado se siente como una especie de vagabundo. La persona afeitada ya puede aspirar al honor, al decoro, quizás a la inteligencia también..." (El palabrista. Borges visto y oído. Esteban Peicovich. Editorial Marea. Buenos Aires).

Con esa trivialidade aparente, vaites coa síntese de sicoloxía, ética e estética.

O QUE OCORRE É que ás veces temos días vagabundos e ás veces temos días decorosos. Para min que escribo esta garrafiña en día vagabundo e sen barbear (as columnas do domingo coido que barbeado).

Archivado En

Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS
Recomendaciones EL PAÍS
Logo elpais

Ya no dispones de más artículos gratis este mes

Suscríbete para seguir leyendo

Descubre las promociones disponibles

Suscríbete

Ya tengo una suscripción