Microclimas

Permítaseme citar ao meu compañeiro de páxina, Manuel Rivas, que me contou o seguinte sucedido. Un labrego inquerido por un visitante sobre a existencia dun microclima naquela zona, respondeu "¿Microclima? ¡Un climaso!". Non sei se isto foi produto da xenial capacidade de observación d'O Rivas ou manufactura do realismo máxico da Galicia resultante da factoría incansable da súa literatura pero calquera das dúas opcións lexitiman o emprego do tal sucedido como constatación de que gran parte dos galegos e galegas son portadores dunha utopía propia: a de que na súa zona se dá un extraordinario microclima.

E digo son, porque eu, persoalmente, vivo alleo ao clima tanto como sensación térmica ou como tema inexorable de conversa. Aínda así o meu microclima persoal me puxo felizmente en contacto con milleiros de individuos grazas ao retrouso "fai un sol de carallo". O paradoxal do asunto é que xunto a isto convivimos co pensamento colectivo, tanto externo como interno, de que o clima de Galicia é un dos nosos maiores padecementos.

Creo que no decálogo civil da galeguidade moderna deberíase incluír a convición de que temos o mellor clima do mundo e non só porque eu estea convencido, senón porque non pode haber outra explicación para esa fantasía do microclima propio. A suma de microclimas individuais e subxectivos dá necesariamente como resultado iso: o mellor clima do planeta. Lonxe deben quedar aquelas imaxes da Galicia oficial soleadas e mentireiras.

Entre outras cousas porque en tempos de cambios climáticos son contarditorias e sorprendentes. Lembro a directora Isabel Coxet que hai un anos realizou unha peza para Canal + sobre a choiva en Compostela e tivo que empregar choiva artificial porque non choveu en case un mes. Se cadra, o remedio á carencia de autoestima comeza tamén por aí. Ou, cando menos, dedicaríamos así todo o tempo estragado en inútiles conversas sobre o clima ao silencio reflexivo ou á comunicación intelixente.