Esperanza audiovisual

Lembro unha gala de hai uns anos dos premios do audiovisual galego na que un enigmático personaxe inflaba obsesivamente un globo. A ironía quería expresar que o presunto boom audiovisual galego era un globo inflado ou que todos e todas debíamos contribuír a inflar. Pasaron os anos e o sector é hoxe unha realidade consolidada aínda que con carencias. Contribuiu a iso a presión dun sector independente que sorprendentemente conseguiu que un goberno conservador puxera en marcha un sistema de axudas cuantitativamente modélico en Europa. Hoxe hai empresas, emprego, talento e investidores. Existe a convición da necesidade de que como en tantas outras cousas non podemos producir só para o autoconsumo e debemos crecer con produtos universais.

Igual tamén que como noutras tantas cousas o crecemento autóctono chocou con atrancos estruturais de carácter internacional. Pasou, por exemplo, co leite (os gandeiros que comezaba a industrializar as súas explotacións vironse freados pola cota do mercado común) ou o naval. Galicia cando chega ao progreso xa é tarde. No caso do audiovisual a crise mundial de cambios de consumo pola xeneralización de novas tecnoloxías (a piratería para entendernos).

O que non estaba no guión era que cun goberno de cambio que debería ter xerado novos modelos de xestión de política audiovisual amais de aumentar cuantitativamente os recursos naufragase na descoordinación e rivalidade máis absurda dando como resultado unha acción (a de Cultura) máis indie que industrial e que esquece que a industria non é só o cinema e os autores nativos e outra (a da Secretaría Xeral de Comunicación) que confunde os cócteles e as revistas cunha política seria de difusión internacional e márketing. Seguiremos inflando o globo aínda que sexa só cos nosos propios pulmóns.